هنوز نشستید؟

عثمان پناه دیوار کز کرده بود. چوب کبریتی را که چاک لب گذاشته بود با دندانهای دراز و زرد نبویش می جوید و به بخت خودش تف می انداخت. با خود می اندیشید، اما به چه چیز؟ خودش هم نمی دانست به چه چیزی می اندیشد یا نمی اندیشد.اصلا چیزی دارد به آن بیاندیشد یا نه.اندیشه هایش چنان آشفته و در هم بر هم بود گویی خمپاره خورده باشند، هیچ یک راه به جایی و کاری نمی بردند و به آن دیگری نیز راه و میدان نمی دادند. انتظار کشیدن و چشم به راه کسی بودن، در او چنان خوی گرفته شده و جا افتاده که دیگر فرقی نداشت کسی بیاید یا نیاید . اینک هم چون کاری نداشت بکند، اینجا نشسته و از سر عادت چشم به پیرامون خود داشت.     

 

       

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

 

 

آفتاب سایه بالای سرش را نیز کنار کشید و پیاده رو دم به دم خلوت تر می شد. بس اینور را نگریست، آنور را چشم کشید، خیابان را پایید، و باایستادن هر ماشین کنار خیابان، چهره اش گشاده کردید و باز در هم شد و نگاه هر نگرنده ای نا خواسته تپش دلش را کند و تند کرد، خسته شد، ولی همچنان وضع همان بود که بود. چشمانش را ریز می کرد تا آفتاب نیازاردش، اما آفتاب با رنگ زرین و درخشانش و گرمای سوزنده اش کار خود را می کرد، گویا او نیز چون آ دمها بی اعتنا به ا وست. نمی داند عثمان زیر سایه نشسته است.انگار او هیچ بود که آنجا نشسته بود. نه آدمها او را می دیدند و نه خورشید، اصلا نمی خواستند او را ببینند، یا شاید چون خیال می کردند او هیچ بود برایش جایی قا ئل نبودند.حالش از خودش به هم می خورد.دست کم اگر سگی بود بچه ای ازش می ترسید یا اگر بره ای بود بی سر و صدا می بردند و کبابش می کردند، اما او هم مانند دیگران بود. آ نجا گوشه دیوار چمباتمه نشسته اند و نه کاری به کار کسی دارند، نه کسی با آنها کاری دارد و همین اورا هیچ می کرد، و این پوچی بود که او را می خورد.
جواد خیابانی که سه بار پایش را بریده اند و دو سال در هر بیمارستانی توی تهران رفت و آ مد داشته کمی بالاتر از جایی که عثمان و دوستانش نشسته بودند، می نشست.روزها گدایی می کرد و شبها زیر یک پتو همانجا می خوابید. گندید گی تدریجی گوشت و ماهیچه و پوسیدگی استخوانی که رفت زیر چرخ ماشین و به این روز انداختش،اینک پیاده رو را قرق کرده،از دو فرسنگی اش کسی نمی توانست گذر کند. اما عثمان و دوستان به این بو خو کرده بودند و حتی گاهی پیش اش می نشستند وبا هم سیگار زر دود می کردند.
عثمان جوانی تنومند، سینه فراخ و سبیل چنگیزی بود که از کشیدگی بینی و چهره اش می شد فهمید که کُرد است . او گهگاه خود را با جواد می سنجید، به حال و روز او یکه می خورد، و اینک خود را حتی موجودی گندیده هم نمی دید، بلکه هیچی می دید و پوچ می انگاشت، و همین احساس پوچی به او نیرو می داد تا کاری کند که خودش باورش شود، چیزی است و کسی ست.

دانلود و مشاهده نسخه اصلی

دانلود و مشاهده نسخه دستنویس