دسته‌بندی: میثراگوراس و اتوبیوگرافی

از مقوله های مورد بهره در نوشتار،کارگیری اصل هم پیوندی هم زمان اشیاء بعنوان  محیط و انسان بعنوان بر انگیزنده حرکت می باشد چرا که دراین مقال است که می توان فلسفۀ هستی یعنی جهان (طبیعت) جامعه و انسانها را ، نقش و تاثیر هر یک بر دیگری را نمایان کرد، انسان  خون است زندگیش رگها وحرکتش در طبیعت، رساندن و جریان خون در سراسر بدن است. بنابر این می کوشم اصل هم پیوندی هم زمان بین انسان و طبیعت را چون گوشت و استخوان جدائی ناپذیر و لازم و کافی یکدیگر در نوشتن بهره جویم. این هم پیوندی بویژه در توصیف مناظر و صحنه ها -محیط – و نیز بیان حوادث و وقایع می تواند صورت گیرد.                                                                                            

زندگی آنچنان پویا ، پیچیده و زیباست که رنجهایش انسان افکن و نابود ساز نمی توانند باشند ، گر چه هر روزناظر بر افتادن و از پای در آمدن انسانهایی هستیم . آنچه در بالا بدان گذر شد دستاویزی تراویده از مغز بود که خود حاصل تجربه ها و چکیده زندگی های بسیار است.غرض از بیان بالا ، بیان آغاز هر چیز به بهانه آوردن نیست،بلکه جمع بست تجارب است که در پیامد کلام و گفتار بدان روی خواهیم نمود.   اینک با این کاغذ،این قلم،زیر نور کم که به کورسوی می ماند و آزارده چشم وناتوان کننده آنست ،می کوشم تا با مهمیز اندیشه بر اسب چموش پراکندگی ذهن و آشوب ان غلبه کنم و رشته اصل گفتار را بر ورق نگارم.