پس از یکسال بار دیگر به سراغ این دفتر آمدم، بیش از یکساعت در برابر دفتر گشوده بنشسته بی آنکه دانشِ آغازیدن از نقطۀ روشنی در خود بیابم. فشار اندیشههای روزمره و یا کارهای روزمره عامل ناتوان سازند، وقتی چند سطر فوق را خواندم درخود آن ذوق و شوق ضرور جهت نوشتار بدان رقت و ظرافت را اینک نیافتم.لذا به پاره ای مسائل میپردازم.
اصل اول: فقط و فقط بیان واقعیت ها هدف است حتی چنانچه کُپه ای از همه چیز باشد و یا سوربه ای از خوبی ها و بدی ها ،راستی ها، وارونه ها ناپاکی ها و پاکی ها، دردها و درمان ها، خوشی ها و ناخوشی ها، انسان ها و نامردمان ها، محرومیت ها و پرخوری ها و خلاصۀ عینیت زندگی هدف است. مُنتها نه واقعیتی ناپیراسته و آراسته به ظاهر بی محتوا که آنچه در بیان لازم است علاوه بر هارمونی زندگی تخیل نویسنده است که توان آفرینندگی، پیرایش و هم پیوندی زندگی و ادبیات را فراهم ساز است.
از مقوله های مورد بهره در نوشتار،کارگیری اصل هم پیوندی هم زمان اشیاء بعنوان محیط و انسان بعنوان بر انگیزنده حرکت می باشد چرا که دراین مقال است که می توان فلسفۀ هستی یعنی جهان (طبیعت) جامعه و انسانها را ، نقش و تاثیر هر یک بر دیگری را نمایان کرد، انسان خون است زندگیش رگها وحرکتش در طبیعت، رساندن و جریان خون در سراسر بدن است. بنابر این می کوشم اصل هم پیوندی هم زمان بین انسان و طبیعت را چون گوشت و استخوان جدائی ناپذیر و لازم و کافی یکدیگر در نوشتن بهره جویم. این هم پیوندی بویژه در توصیف مناظر و صحنه ها -محیط – و نیز بیان حوادث و وقایع می تواند صورت گیرد.
زندگی آنچنان پویا ، پیچیده و زیباست که رنجهایش انسان افکن و نابود ساز نمی توانند باشند ، گر چه هر روزناظر بر افتادن و از پای در آمدن انسانهایی هستیم . آنچه در بالا بدان گذر شد دستاویزی تراویده از مغز بود که خود حاصل تجربه ها و چکیده زندگی های بسیار است.غرض از بیان بالا ، بیان آغاز هر چیز به بهانه آوردن نیست،بلکه جمع بست تجارب است که در پیامد کلام و گفتار بدان روی خواهیم نمود. اینک با این کاغذ،این قلم،زیر نور کم که به کورسوی می ماند و آزارده چشم وناتوان کننده آنست ،می کوشم تا با مهمیز اندیشه بر اسب چموش پراکندگی ذهن و آشوب ان غلبه کنم و رشته اصل گفتار را بر ورق نگارم.
