اتوبیوگرافی 1361/01/26

پس از یکسال بار دیگر به سراغ این دفتر آمدم، بیش از یکساعت در برابر دفتر گشوده بنشسته بی آنکه دانشِ آغازیدن از نقطۀ روشنی در خود بیابم. فشار اندیشه‌های روزمره و یا کارهای روزمره عامل ناتوان سازند، وقتی چند سطر فوق را خواندم درخود آن ذوق و شوق ضرور جهت نوشتار بدان رقت و ظرافت را اینک نیافتم.لذا به پاره ای  مسائل می‌پردازم.

                                                                                                                                                  

                                                                                                                                                      

                                                                                                                                                       

                                                                                                                                                            

 اول اینکه آن نیروی وادارساز به نوشتن آتشی روشن است از آتشکده‌های مقدس و در خود فتور و قصور نمی‌پذیرد، گوئی ندائی درونی غوغاساز و الهام بخش نهیب می‌زند آن استنتاج زیگموند فروید را؛ نوشتنِ نویسنده آن چیز نوئی است که مانند نداشته و چیزیست که نویسنده در جایی دیگر نیافته وگرنه یا بیهوده نویس است و مکرر نویس یا نوآور چه به لحاظ سبک، شیوۀ نگارش، محتوای،شکل و ماهیت و غیره.

 حدیث ما آن چیزی نیست که بر خودمان رفته و می‌رود، آن لهیب سوزان و آتش دامنگیریست که بر احساس دیگران نیزرنج را بارانده است.غرض اثبات قانونی یا وصف خوشی‌های گذشته و تمام شده نیست، بل بیان حقیقت زندگی است در حیطه و قاموس چیزی بنام ادبیات. لذا باید افزود من به نوشتن زندگی خود پرداخته‌ام و در آن به محیط ، طبیعت ، جامعۀ خود و نیز شخصیت‌هائی خواهم پرداخت ،اما این خاصّی، گویای حال و روز شخص خاصّی بی‌ربط با دیگران نیست .

دانلود و مشاهده نسخه اصلی