دسته‌بندی: نمایش نامه

( باغ بزرگ خانهُ لرد ویلسون . شب است . یک میز گرد کوچک در وسط و دو صندلی در کنار آن قرار دارد که ایزابل و نقاش روی آن دو نشسته اند . چند چراغ فضا را روشن می کند . هر دو ساکت اند. ایزابل آرام از جای برمی خیزد )   ایزابل : اینک برخواهم خاست و آخرین قطره های کرانۀ اشک را از گونه های دریای ابرگون برخواهم زدود ، و با این زدایش ، زنگار از چهرۀ جان خویش برخواهم تراشید و با این تراشش ، خراشه های خونین را چرک ناک و دل آزارانه در زنبیل چوبین گُلهای پلاسیدۀ دیروزین درخواهم ریخت و همگی را در میان سیاهی خاک شب، پنهان خواهم کرد.