دسته‌بندی: داستان های کوتاه

در پایین پای زرد کوه تا چشم کار می کرد تپه ها ،دره ها ،کوهپایه وبیابانهایی بود که آب و گیاهی در آنها به هم نمی رسید. خاکِ همیشه لُخت و گندمگونِ آن ، سینۀ سوخته ای،ازتشنگی و تنهایی داشت. تپه ها همچون دره ها ، و بیابانها همانند کوهپایه ها، از بامداد تا شامگاه خمیازه می کشیدند و آرزوی زنگ زدۀ آب را در سینۀ پر اندوهشان با خود می داشتند. تنها تلاششان نگاهی افسرده و حسرت بار به بالای سرشان ؛ آسمان سترون بود. تپه های چُرتزده ، غروب که می شد خسته و یکنواخت به خواب می رفتند .                                                                                                                             

عثمان پناه دیوار کز کرده بود. چوب کبریتی را که چاک لب گذاشته بود با دندانهای دراز و زرد نبویش می جوید و به بخت خودش تف می انداخت. با خود می اندیشید، اما به چه چیز؟ خودش هم نمی دانست به چه چیزی می اندیشد یا نمی اندیشد.اصلا چیزی دارد به آن بیاندیشد یا نه.اندیشه هایش چنان آشفته و در هم بر هم بود گویی خمپاره خورده باشند، هیچ یک راه به جایی و کاری نمی بردند و به آن دیگری نیز راه و میدان نمی دادند. انتظار کشیدن و چشم به راه کسی بودن، در او چنان خوی گرفته شده و جا افتاده که دیگر فرقی نداشت کسی بیاید یا نیاید . اینک هم چون کاری نداشت بکند، اینجا نشسته و از سر عادت چشم به پیرامون خود داشت.