اتوبیوگرافی 1359/12/14

از مقوله های مورد بهره در نوشتار،کارگیری اصل هم پیوندی هم زمان اشیاء بعنوان  محیط و انسان بعنوان بر انگیزنده حرکت می باشد چرا که دراین مقال است که می توان فلسفۀ هستی یعنی جهان (طبیعت) جامعه و انسانها را ، نقش و تاثیر هر یک بر دیگری را نمایان کرد، انسان  خون است زندگیش رگها وحرکتش در طبیعت، رساندن و جریان خون در سراسر بدن است. بنابر این می کوشم اصل هم پیوندی هم زمان بین انسان و طبیعت را چون گوشت و استخوان جدائی ناپذیر و لازم و کافی یکدیگر در نوشتن بهره جویم.

این هم پیوندی بویژه در توصیف مناظر و صحنه ها -محیط – و نیز بیان حوادث و وقایع می تواند صورت گیرد.

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                               

اصل دیگر،اصل وجود کثرت در عین وحدت  است، این کثرت در وحدت باید چنان نباشد که درخت پر بار اما باریک ساقه و سست شاخه نباشد که خمیده گردن یا شکسته کمر گردد. بیان مجزای گوشه ها و نغمه ها باید چنان هماهنگ و هم پیوند  با دیگر سازها و ملودی ها گردند که بر روی هم هارمونیِ هماهنگ، زیبا، هنرمندانه و دل انگیزی باشند. گرچه گاه رنجها  و حماسه ها،تلخی ها و ناکامیها در جای خود ممکن است  لذ ت بخش نباشند و نیستند ولی اولا در جای خود قرار گرفته اند ثانیا نتیجۀ واقعیت دیگری اند که لازم است بیان شود.

به لحاظ سبک و اسلوب نوشتن، کوشایم در ساده نویسیِ هنرمندانه و نه ساده نویسی ولنگارانه یا هنرمندی سخت بیان که به قُلمبه گویی شباهت داشته باشد، به جهت شکل بیان، ساده و عام فهم نویسم و در محتوی روح و قالب هنرمندانه را و زیبایی شناسی ادبیات را تلفیق درست و منطقی نمایم.

(3-6/14/12/59)

دانلود و مشاهده نسخه اصلی