اصولی که در بیان رعایت باید شوند

اصل اول: فقط و فقط بیان واقعیت ها هدف است حتی چنانچه کُپه ای از همه چیز باشد و یا سوربه ای از خوبی ها و بدی ها ،راستی ها، وارونه ها ناپاکی ها و پاکی ها، دردها و درمان ها، خوشی ها و ناخوشی ها، انسان ها و نامردمان ها، محرومیت ها و پرخوری ها و خلاصۀ عینیت زندگی هدف است. مُنتها نه واقعیتی ناپیراسته و آراسته به ظاهر بی محتوا که آنچه در بیان لازم است علاوه بر هارمونی زندگی تخیل نویسنده است که توان آفرینندگی، پیرایش و هم پیوندی زندگی و ادبیات را فراهم ساز است.

                                                                                                                                                    

                                                                                                                            

 

 

 

 در این مقال گاه به شیوۀ توصیف به بیان واقعیت می پردازم و گاه به شیوۀ تحلیل زندگی و سوربه  کردن آن و یا روش های دیگر. آنچه مهم است توصیف صِرف ناتوان از بیان همۀ واقعیت است. توصیف گری تنها در گوشه هاست که خوب یارائی بیان دارد بویژه توصیف مکان و مناظر.  بیان تاثیر واقعیت بر ذهن پیچیدۀ انسان و بازتاب بسیار بغرنج و پیچیدۀ انسان خود بیان بُرّا و کارایی را طلب می کند که تجربه های را در انبان ذخیره ساخته باشد.

اصل دوم :تغییر اسامی مکان و مکانهای در آن ضروری نیست، در نسخه های اولیه نیز برای سلالت بیان و شکوفائی تخیل اسامی آدم ها همان خواهد بود که بوده و هست ولی در نسخه پایانی اسامی افراد لازم است تغییر پیدا کنند. در این زمینه به جهت نام های مکانی و اشارتها به مردم ، بویژه در دوران کودکی لازم می گردد. دستنوشته هایی که در زمینه های فولکلور و فرهنگ توده گردآوری شده اند و نیز کاغذ پاره هایی از فرهنگ توده، تکمیل و تدوین و تنظیم شوند و این خود عاملی کمک کننده خواهد بود.

 اصل سوم : تقسیم بندی موضوعها، دوره های زمانی و پریودهای پراتیک در زندگی شخصیت ها و نیز جمع بست هایی که در دوره های مختلف بعمل آورده شد لازم می نماید. همچنین ارتباط بین موضوع ها و دوره ها، رشد و روندشان، نتیجه گیری ها و تخریبشان در دوره های بعد، از همه مهمتر وحدت اضداد و چگونگی و کیفیت تحولشان از اهم مسائل و ضرور کار می باشد. وحدتی که هیچ گاه، خوره ،زدگی و گسست وجود نداشته باشد.

 اصل چهارم:  خود بهانه ایست برای محیط و مردم و مسائل، اندیشه ها و ذوق و خُلقشان ، عاملی است هماهنگ کننده وگرنه صرف نوشتار اُتوبیوگرافی چنین دلچسب خود نگارنده نیز نخواهد بود. آنچه مربوط به خود است صرفا جهت ایجاد هماهنگی و برقرارسازی ارتباط و وحدت هماهنگ در زندگی است.

 اصل پنجم:  بیان یادهای گُذشته، رویا، تخیلات، وسوسه ها، بهانه ها و تلخی و شیرینی زندگی و نیز دل انگیزی آنها نیز وسوسه ایست که مرا وادار می کند بدان ها توجه کنم. به گمانم این حق برای من محفوظ است اما مطمئنا آن چنان خصوصی نیستند که هیچ فیضی نباشد یا آینه ای نگردد.

 اصل ششم: پاره ای مسائل و مطالب اند که نشر آنها خالی از سوء نتیجه گیری سوء استفاده ممکن است بشود، لذا ضمن نوشتن همگی آنها در نسخه های اولیه و اصلی در نسخه نهائی غربال می شوند و جداگانه در دفتریِ دیگر گرد هم می آیند. شاید بتوان گفت این مطالب اعترافات باشند و در مایه های خانواده، روابط جنسی، مسائل سیاسی، زندگی زناشوئی و از همه مهم تر اعتراف به آنچه خود از خود شناخته ام باشند.

دانلود و مشاهده نسخه اصلی

دانلود و مشاهده نسخه دستنویس