سبزستان

در پایین پای زرد کوه تا چشم کار می کرد تپه ها ،دره ها ،کوهپایه وبیابانهایی بود که آب و گیاهی در آنها به هم نمی رسید. خاکِ همیشه لُخت و گندمگونِ آن ، سینۀ سوخته ای،ازتشنگی و تنهایی داشت. تپه ها همچون دره ها ، و بیابانها همانند کوهپایه ها، از بامداد تا شامگاه خمیازه می کشیدند و آرزوی زنگ زدۀ آب را در سینۀ پر اندوهشان با خود می داشتند. تنها تلاششان نگاهی افسرده و حسرت بار به بالای سرشان ؛ آسمان سترون بود. تپه های چُرتزده ، غروب که می شد خسته و یکنواخت به خواب می رفتند .                                                                                                                                                                                                                                                         

                                                                                                                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                                                                                                                                    

 

در شبی تیره و تاریک ، وقتی تپه ها و دره ها و خاک سوخته همچون شکلک های ترسناک در خواب غرق بودند سینه و ستیغ کوه راچیزی غلغلک داد.این چیز ابرهای تیره رنگ و سیاهی بودند که از سیاهی ، زرد کوه رابه یاد دلِ تاریک اژدها می انداختند.زرد کوه سینه سپر کرد و ستیغ بر کشید و جلوی رفتن ابرها را گرفت. ابرهای سنگین و خسته که راه درازی را پیموده بودند، بر کوه غلتیدند و هی پایین آمدند و به همدیگر تنه زدند. آذرخش های سوزاننده و با شکوهی از خشم ابرهای بیدار شده بر پیکر زرد کوه باریدن گرفتند و در پی آنها تندر هایی که گویی می خواستند گوش زرد کوه را بترکانند پژواک افکندند.اما زرد کوه همچنان ایستاد و راه ابرها را بست.

ابرها گریستند و باران باریدن گرفت. شب و روز باریدند و باریدند و باریدند. آنقدر باران برپیکره زرد کوه بارید که همه جای آن حتی غارها خیس شد. آب از سر و روی زرد کوه فرو می چکید. تخته سنگها شُسته شدند و دانه های زیر خاک نمناک گشتند و پس از سالها ی سال جان گرفتند. خاکها و شنها که سالها خوراک بادها بودند همدیگر را درآغوش گرفتند و فشردند. به باد دهن کجی کردند و سوار بر قطره های آب به رقص و شادی در آمدند.

دانلود و مشاهده نسخه اصلی

دانلود و مشاهده نسخه دستنویس