ضرب المثل

روزی بود، روزگاری بود. شهری بود و شهریاری بود.شهریار وزیری داشت. وزیر با تدبیر و داننده بود. شهریار آگاه به دانندگی و سیاست وزیر بود. روزی شهریار وزیر خویش را فرا خواند و گفت: وزیر! ما خیلی دلمان می خواهد خدا بشویم! آیا تو تدبیری داری؟ صلاح میدانی ما ادعا کنیم خدا هستیم!؟

وزیر گفت: اکنون زود است شهریار من!

شهریار گفت: پس هر وقت ، گاه آن رسید مارا خبر کن!

وزیر گفت: به چشم ، شهریارمن!. مدتی گذشت. باز شهریار وزیر را فرا خواند و گفت: وزیر!  ما دیگر حوصله اش را نداریم! آیا وقتش نرسیده که ما خدا بشویم؟ آیا تو کاری کرده ای یا نه؟

وزیر گفت: خیر شهریارمن! وقتش نرسیده است. اکنون دستور بدهید مردم به جای گندم ذرت بکارند!

شهریار دستور داد، سال دیگر به جای گندم مردم ذرت بکارند. مردم چنین کردند.سالی بگذشت. باز شهریار وزیر را فرا خوانده گفت: پس چه شد وزیر؟ ما باید خودمان برویم در میان مردم وخودمان از نزدیک آنها را ببینیم!.

                                                                                                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

شهریار و وزیر به میان مردم رفتند. رفتند به کویی،  دیدند دو نفر افتاده و مرده اند و گروهی بر جنازه ها می گریند. سبب را پرسیدند. کسی پیش آمد و گفت: آن ملعونی که می بینید! کشندۀ این مرحوم است که آنور افتاده است .این مرحوم همسایۀ من است. آن  ملعون همسایۀ این مرحوم بود.اینجا خانۀ آن مرحوم است و کنارش دکان آن ملعون.آن ملعون اهل این کوی نبود، از کویی دیگر به اینجا می آمد و اسبش را کنار دکانش و نزدیک در خانۀ آن مرحوم می بست. آن مرحوم به تازگی زن گرفته و  و زده اسب آن ملعون را کشته . آن ملعون هم آن مرحوم را کشت.حرف آن مرحوم این بود که چون به تازگی زن آورده، می ترسید زنش آبستن بشود و بچه ای بزاید و بچه بزرگ بشود و به کوچه بیاید و اسب آن ملعون بچۀ آن مرحوم را لگد بزند و او را بکشد.

شهریار دست بر هم کوفت و گفت: وزیر ! دیگر درنگ نباید کرد! هم اینک بگو کوس خدایی ما را بنوازند! کنون که ما را چنین مردمانی است، سزاوار نیست ما دیگر تنها شهریار باشیم! بگو که ، ما از فردا خدا خواهیم بود!

وزیر گفت: چشم ! شهریار من! چشم شهریار که نه! خدای من!.

……………………………………………………..

……………………………

………………..

……….

دانلود و مشاهده نسخه اصلی