راز های سرزمینِ من

اگر بگویم  من آن شناسندۀ راز ها ی سرزمین ام هستم، و لابُد منظورم شناسندگی همۀ رازها باشد، بی اغراق به گزاف سخن گفته ام . در اینجا تنها از رازی سخن می گویم ، همین و بس . سیمای جمهوری اسلامی ایران، سریالی پخش می کند که نه من نامش را می دانم ، و نه به درستی در درونمایۀ آن دقیق شده ام ، و نه اصولا حتی یک بار- به طور کامل بخشی از آن را دیده ام ، تنها می توانم گفت ، در بارۀ یک پژوهشگر به ظاهر شیمی است ، با انبوهی از گرفتاریهایی که دارد .

                                                                                                                                            

                                                                                                                                                      

 

                                                                                                          

چنین می نماید که فیلم می خواهد با پرداختن به چنین موضوعی برخی مسائل را – اگر چه سر به مُهر و نه سر بسته – پیش بکشد، و از کنار آن بگذرد . امشب در میان پیش – بازگشت ها  (Flash-backs) فیلم اشاره می کرد به اینکه گویا پدر این شیمیدان جوان فرستنده ای اختراع کرده ، ولی ماموران امنیتی او را با خود می برند، و این صحنه ها زمانی به یاد فرزندِ اکنون بزرگ شده می آید که خود به آن لبۀ بُرنده ای نزدیک می شود که تیزیش آزارش می دهد ، و البته می خواهد بفهماند. آن کودکی که گرفتاری  (و شاید سر به نیست شدن پدر را به دنبال دستگیریش) در یاد دارد ، ا ز آن به عنوان تجربه (یا پیش تجربه ) در اختیار دارد . از اینرو می کوشد در دامِ پدر افتاده نیفتد. اما مسئله را می توان و باید به گونه ای دیگر واگشود ، و به این پرسش پرداخت که ؛ چرا یک مخترع مبتکر و نوآور در اینجا گرفتار چیزی به نام دولت  یا حکومت می شود؟ یا چرا کارگزارانِ فرمانروا بر این کشور چشمِ دیدن و هستی داشتن نوآوران مایه مند را ندارند ؟

عموما گفته می شود ، یا نوشته می شود که پاد- نوآور بیگانه است، ولی در همان سرگذشت ها و داستانها و حتی شایعه هایی که میان مردمان پخش شده و می شود ما خودی را می بییم و خودیست که عمل می کند . در اینجا به چند مطلب باید توجه بشود تا موضوع بد راه برده نشود . نخست اینکه مردم به این آدمها علاقه و دلبستگی دارند و عموما – البته پس از رویداد  ویرانگر یا مرگ آور- زندگی و کار یا کارهای اینان را با آب و تاب تمام برای یکدیگر باز گفت می کنند، سایه ها را با کمک نیروی ذهن خود و به اندازۀ دانش خود و در قالب اندیشه هایی که دارند و در کالبُد الگوهایی که می شناسند، روشن ، پیج  و تاب دار یا تیره تر می نمایانند، مثلا سیمایی اسطوره ای ، یا افسانه ای به آنها می بخشند، یا در بارۀ جزئیات کارها و زندگی و رفتار ایشان داده هایی را بازگفت می کنند که بیشتر ذهنی می نماید تا واقعی . چرا که مردم اینان را به درستی نمی شناسند .

دانلود و مشاهده نسخه اصلی

دانلود و مشاهده نسخه دستنویس