رهایش

از باد پرسیدند: به کجا می روی؟

گفت: میروم تا باد باشد .

به آب گفتند: تو کجا ؟

گفت میروم تا آب باشد.

که آب اگر باشد،  زندگانی نیز هست.

پرنده را گفتند: تُرا چه می شود؟

گفت: شوق پرواز به سرم درفتاده ست باز.

شورِ اینجا – نبودنم هوس است.

و من سنگ بودم سنگ.

چرا که ایستاده بودم و می نیوشیدم.

و اندیشان که سالهای محکومیتم چند است.

و می شمردم سالهای پیموده را با تسبیح .

دانلود و مشاهده نسخه اصلی