هنر نویسندگی

رابطۀ هنر و طبیعت چه می تواند باشد؟ ابتدا مبرهن می دارم وصف چیست؟ وصف عبارت است از عکاسی، بیان آنچه احساس و شناخت مستقیما بدان دست می یازند. انسان در مواجهۀ مستقیم به طبیعت، جُز وصف و توصیف بُعد یا ابعاد اشیاء و پدیده ها راهی ندارد برود، در این وصف ارزش ها و مقوله ها ناپخته و نامشخص می باشند چرا که شخص از آنها اطلاعی ندارد، اما در رابطه با تجارب و بیان و دیدگاه انسانهای دیگر است که شخص می توان بر مقوله ها تکیه کند بدانها ارزش گُذارد و بسنجد شان.

                                                                                                                                                                                                 

                                                                                                                                                                                                               

                                                                                                                                                                                                     

                                                                                                                                                                                                         

اصولا با قاطعیت می توان حُکم داد مراجعۀ اولیه و مستقیم انسان به طبیعت و پدیده های جدید یا ناشناخته و محسوس نگشته در مقام بیان به حربۀ وصف انسان مُتوسل میشود و بعد در مقام مقایسۀ آن با پدیده های شناخته شده برمی آید و به تشبیه توسل می جوید. سپس آنرا ارزش گذاری می کند، خوب و بد بودن کل یا اجزاء آنرا برآورد می نماید. در این مقام؛ بدگوئی ناشی از خوب بودن، خوب گفتن با هیجان وصف کردن، اغراق یعنی اجزاء خوب و بد را گُنده کردن، شایعه یعنی غیر واقع را به واقع نسبت دادن، کنایه، یعنی بد را به بیان خاصی خوب اما در محتوای بیان همان بد جلوه دادن یا برعکس می باشند. گاه به ایهام یا ایما و اشاره، گاه به ابهام و چند معنا گوِئی، گاه به تناقض گوئی ظاهری یا باطنی، گاه به سمبُل، گاه اسطوره، مطلق نمائی و گاه به ترکیب آنها متوسل و متحیرند. راز سر به مُهر همانا نحوه پروردن سوژه، از یابش تا نوشتار آن است در ذهن نویسنده. بگمان من سه چیز منبعِ راه افتادن نویسنده و سازنده اویند، یکم؛ اوج شادمانه ها و شادیانه های زندگی، دوم؛ حضیض ذلت، خواری، سقوط ، اشتباه، شکست، فاجعه، مصیبت، رنج و در یک کلام تراژُدی، سیُم؛ تناقض روانی و یا اخلاقی بین دید شخصی با واقعیت که به دو صورت فوق متبلور میشود.

دانلود و مشاهده نسخه اصلی