همایون

غروب بهاری بود، اما برای سرباز هوا دم داشت. حالت خرگوشی را داشت که خطر را احساس می کرد، به خود می لرزید، اما آن را نمی دید و همچنان هوشیار و گوش به زنگ، دور و برش را می پایید. گاه کلافه می نمود، گاه خسته، بهر روی می کوشید این هر دو را از خود دور کند، از اینرو گاه خونسرد و بی تفاوت می نمود و گاه شنگول و بی قید.

                                                                                                                                                                                                       

                                                                                                                                                           

                                                                                                                                                               

چند بار درازا و پهنای راهروی خلوت را تفنگ به دوش پیمود و دور و بر آن را به دقت ورانداز کرد. تلویزیون یک سریال پُر بیننده را پخش میکرد. به آرامی نفس از سینه برآورده، فرو داد “هیچ کس نیست،… وقتش است. این استوار گُراز هم تا سریال تمام نشود شکم گُنده اش را از روی صندلی ورنمی دارد”. وقتی جلوی در اتاقک رسید، ایستاد. دکمه های روکُتی اش را نیمه باز کرد و لحظه ای از لای میله ها به چشم های پُر سان  علی خیره ماند. آنگاه آهسته گفت:

 علی آقا، آقای آق فرخ نیست؟

 علی سرش را پایین انداخت، نفس بلندی کشید که نیمی از آن در گلویش شکست. دستهایش تندتر سوزن را در زیر شلواری کهنه فرو می کردند و به زحمت، سرِ شکسته اش را از آن سوی شلوار بیرون می کشیدند.

 سرباز، بینی و پُرسی؟… خودت که می بینی!

 پیشانی سرباز پُر بود از قطره های تازه رستۀ عرق. احساس کرد تنش گُر گرفته است.

دانلود و مشاهده نسخه اصلی